ผมมีนิสัยติดตัวอยู่ข้อนึง
ซึ่งสุ่มเสี่ยงกับคำครหาว่า..ไร้ซึ่งสปิริต

 

จริงๆผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่า
ความรู้สึกของคำว่า "สปิริต" นี้
มีบรรทัดฐาน หรือว่าเอาอะไรมาเป็นตัวชี้วัด

 

ถ้าการที่ต้องไปอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องอยู่ในคนหมู่มาก
แต่ปราศจากซึ่งความสุข...สู้เดินลุกออกไปดีกว่า

และสิ่งที่ผมเลือกที่จะทำคือ

จะเดินปลีกตัวออกไปจากที่ตรงนั้น...อย่างรวดเร็ว

ไร้ร่องรอย หรือมีพิรุธน้อยที่สุด

 

 

และพาลจะสร้างความวุ่นวายในความรู้สึกคนอื่น

 

และมันคงจะดีกว่าจะให้ใครมาเสียความตั้งใจ
เวลาที่เขาเข้ามาถามไถ่ด้วยความสงสัย หรือว่าห่วงใย
เพราะผมมักให้คำตอบไปเสมอๆ ว่าไม่มีอะไร
ทั้งที่มีสิ่งติดค้างในใจอยู่เสมอๆ

 

เหตุผลที่เป็นแบบนี้

เพราะหลายครั้ง...ผมก็

 

อึดอัดกับการความเจ้ากี้เจ้าการ วางแผนมันเองเสียทุกอย่างของเพื่อนร่วมสังคม
เพราะผมไม่ใช่ตัวเบี้ย ที่จะชี้เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา...

 

อึดอัดกับตัวเอง ที่ไม่สามารถจัดการความรู้สึกที่เกิดจากสภาวะความจริงตรงหน้า
ในบางครั้ง ที่ผมอาจจะดูนิ่งเฉย   เพียงเพราะนั่นผมกำลังพยายามต่อสู้กับตัวเองอยู่

 

ผมยังคงนึกขอบคุณทุกครั้ง
ที่มีบางคนแอบมองด้วยความเข้าใจ
ในเวลาความสามารถในการปฎิสัมพันธ์กับคนอื่นของผมมันเหลือเท่ารูเข็ม

 

มันจะผิดปรกติไปมั้ย
ถ้าเวลาที่ตัวเองตกอยู่ในสภาวะเช่นนี้
ผมจะสูดหายใจลึกๆ แล้วคิดแค่ว่า
อยากให้มีใครซักคนมาเข้าใจความรู้สึกลึกๆ ว่าคิดอะไรยังไง

โดยที่ไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมามา แต่มองมาด้วสายตาแล้วรู้ว่าเข้าใจ

 

บนเส้นทางเดินที่มีเข็มนาฬิกาบอกแทนหลักกิโลที่ผ่านไป
เราต่างก็มองไปยังทางเดินข้างหน้า
เมื่อมองหาความก้าวหน้า ก็จะซึ่งตามมาด้วยสัมพันธ์กับคนใหม่

 

หากแต่มิได้มองมาตามทางรอยข้างหลังซักเท่าใด
ว่าที่ผ่านมานั้นเราพบใคร พบเจอกับอะไรมาบ้าง
เว้นแต่มีใคร่ที่จะเพียรบันทึก เพื่อระลึกถึง

 

บางทีแค่บ้างอยู่ซอยข้างๆ กัน หรือเพียงถัดไปไม่กี่หลักกิโล
ระยะห่างที่ถ่างออกไปตามวิถีทางของอายุ
ก็ทำให้ความสัมพันธ์ กับความคุ้นเคยกัน
มันกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เคยคุ้น กับสุญญากาศในความสัมพันธ์

 

เว้นแต่เสียว่า เส้นความสัมพันธ์จะหวนกลับมาเพราะ
ต้องมามีวงจรชีวิตร่วมกัน

 

ในชีวิต..มีหลายครั้งที่มีความพยายาม
ในการรื้อฟื้นความสัมพันธ์วัยเยาว์ในช่วงที่ผ่านมา
ทั้งการเลี้ยงรุ่น ทั้รวมกลุ่มย่อย หรือกลุ่มใหญ่ในระดับชั้นปี
เป็นการรวมตัวในงานสังสรรค์ งานแต่งงาน หรือแม้กระทั่งงานศพ

 

คำถามที่พรั่งพรู ดูจะเหมือนถอดออกจากแม่พิมพ์เดียวกัน
ใครเป็นอย่างไร จำกันได้แค่ไหน ทำอะไรกันอยู่
ใครคนนึง
ที่เราเคยปลื้มอก ปลื้มใจในช่วงเวลานึง
ประหนึ่งว่าเราเกิดมาเพื่อคู่กัน
ถึงเวลานี้ เขา หรือ เธอ
อาจจะเป็น สามี  หรือว่า ภรรยาของครอบครัวใดซักครอบครัวหนึ่งก็เป็นได้

 

เราต่างถามกัน เพราะอยากได้ใคร่รู้ในความเปลี่ยนแปลง
อาจจะเป็นเพียงอารมณ์ถวิลย์หาอดีตเพียงครู่
ก่อนที่ทุกอย่างจะผ่านไปในวันพรุ่ง