เจอ tips เล็กๆ ในห้อง มาบุญครอง
สำหรับคนที่มีปัญหาเกี่ยวกับ Iphone ที่ส่ง sms ออกไม่ได้
ปัญหาพวกนี้เกิดจาก
หมายเลขที่ใช้งานไม่ได้ทำการ set center number เอาไว้

 

ผู้ที่โพสต์คือ คุณ Addmoveman
และมีข้อมูลเสริมจาก call center ของดีแทค ครับ

 

ย้ำ...อันนี้สำหรับผู้ใช้ DTAC นะครับ
ของเจ้าอื่นๆ ขอติดไว้ก่อน ผมต้องกลับไปค้นเพิ่ม

 

1. กด **5005*7672*+66816110400# โทรออก
ซึ่งหมาลขดังกล่าวนี้ เป็น center number ของ dtac นะครับ

 

    
2. หรือนำ SIM Card ไปใส่เครื่องอื่นก่อน
แล้วค่อยตั้งค่า Message Center Number
เพราะการตั้งค่าดังกล่าวอยู่ที่ SIM Card เมื่อตั้งค่าเสร็จแล้ว
นำกลับมาใส่ที่ IPhone ก็จะสามารถใช้งานได้ตามปรกติ  

วันก่อนมีคนถามคำถามขึ้นมาใน yahoo! รู้รอบ ขึ้นมาว่า

 

 

ดีครับถามมาแบบนี้ตรงประเด็นดี
ผมเลยแนะนำรุ่นที่ผมชอบมากๆรุ่นนึง
ซึ่งราคาหล่นจนน่ากลัวมากอยู่

นั่นคือ nokia n81 รุ่นตัวธรรมดา ไม่ใช่ 8GB นะครับ

 

ทำไมถึงแนะนำรุ่นนี้ ?

1. ตอนเปิดตัวราคามาค่อนข้างแรงเหมือนกัน แต่ตอนนี้ตกเหลือหมื่นต้นๆ

2. เป็น n-series ที่งานประกอบแน่นมาก 
เอาน่า n-series ก็ไม่ได้ประกอบดีไปซะทุกตัวหรอกครับ
แต่น้ำหนักก็นะ...นิดนึงๆ

3.มี wlan มี a2dp
แถมเล่นเกมสนุกมาก! แต่ผุ่มจะแข็งๆนิดนึง
แต่อย่าไปคาดหวังกับกล้อง 2 ล้าน

4. การรองรับระบบมันเยอะดี
ระบบ WCDMA/Quadband (GSM 850/900/1800/1900 MHz)
จอแสดงผล TFT-LCD 16.7 ล้านสี - 240 x 320 พิกเซล (2.4")

5. รองรับแอพพลิเคชั่น Flash Lite 2.0 
อันนี้หาเกมแฟลชไลท์มาใส่ได้ครับ ฟรีๆก็พอมีบ้าง

6. การแสตนบายทำได้นาน 17 วัน (เยอะนะ)
สนทนาต่อเนื่อง 240 นาที

 

คืนวานนี้ กับวันนี้

ผมมีภารกิจล่าล้างเผาพันธุ์ไวรัสคอมพิวเตอร์ให้กับ "บางคน" อยู่

ไวรัสคอมพิวเตอร์มันเป็นหนึ่งในปัญหาลำดับต้นๆ

สำหรับคนคอมพิวเตอร์น่าหงุดหงิดใจอยู่มิใช่น้อย
อย่าว่าแต่ทำให้เสียการเสียงานเลย

บางครั้งเผลอๆ จะเสียข้อมูลสำคัญๆไปเสียด้วยซ้ำ
ถ้าทำเองไม่เป็น เผลอๆเสียเงินเสียทองอีก

แล้วยิ่งถ้ายกเครื่องไปทำตามร้าน ก็ไม่อาจจะรับประกันได้ว่า

ข้อมูลสำคัญๆในเครื่องอาจจะโดนล้วงไปอีก

 

วิธีป้องกันตัวเองแบบง่ายๆ ที่ผมใช้ประจำก็ตามนี้ครับ

1. หมั่นอัพเดทแอนตี้ไวรัสเสมอๆ
ตั้งให้อัพเดทแบบอัติโนมัติไว้เลยยิ่งดี

2. ของฟรี และดีไม่มีแจกในโลก
ถ้าเข้าเว็บไซต์เสี่ยงๆเพื่อจะเอาของฟรี
ใช้บราวเซอร์อื่นๆ ที่ไม่ใช่ ie เถอะ

3. ได้ไฟล์จากข้างบน หรือจะได้มาจากไหน
มาให้สแกนซะรอบนึงก่อนเปิด

4. อย่าทะลึ่งรับไฟล์ซี้ซั๊วจาก msn
เพราะยบางทีคนที่ส่งไฟล์มาอาจจะเป็นพาหะ โดยไม่รู้ตัว
หรือบางทร เขาอาจจะมีความไม่ประสงค์ดีแนบไฟล์บางอย่าง

เพื่อมาอาศัยล้วงช้อมูลในเครื่องเราได้

5. thumbdrive หัดแสกนไวรัสซะบ้าง
เพราะไอ้นี่คือพาหะชั้นดีในการแพร่กระจาย
ที่แผนกผมเคยต้องลงซิสเต็มกันใหม่ที 3-4 เครื่อง
เพราะติดกันเองจาก thubdrive
แล้วเวลาไปเสียบกับชาวบ้านระวังอย่าให้มัน auto run

6. ใช้แอนตี้ไวรัสเจ้าไหนอยู่
ก็หัดเข้าไปอ่านบ่อยๆเสียบ้าง ว่าตอนนี้มีอะไรให้ต้องระวัง
และตัวไหนที่แสบๆและมาใหม่ๆ เขามักจะมีตัวแก้ไขแจกฟรีให้เสมอ
(แต่ก็ไม่ทุกครั้ง)

7. หมั่นอัพเดทบ้างก็ดีตอนนี้เขานิยมแอนตีไวรัสตัวไหน

ไอ้ที่ใช้กันมาแต่นมนานโบราณกาลก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป
เอาที่มันจับได้เยอะๆ แล้วไม่หน่วงเครื่องแหล่ะดี

8. ถ้าไม่สามารถล้างเครื่องตัวเองได้
ให้เอาฮาร์ดดิสก์ ไปต่อกับเครื่องเพื่อนซะ
แต่กรุณาเลือกเครื่องนิดนึง
ว่าตัวแม่นี่ก็ปลอดนะ
เอาฮาร์ดดิสก์ที่ติดเชื้อต่อเป็นตัวลูก
จัดการไวรัสง่ายกว่าฆ่าด้วยตัวมันเองเยอะเลย

9. ถ้าไม่อยากติด spyware & ad ware

ก็อย่าจิ้มแบนเนอรืซี้ซั๊วะ  แล้วหาโปรแกรมพวกนี้ติดเครื่องไว้ซะ

10. ถ้ามีเวลาพอที่จะเปิดเครื่องทิ้งไว้นานๆ

ให้แสกนเครื่องแบบละเอียดยิบๆ ซัก 2 อาทิตย์ต่อครั้ง

11. หมั่นสำรองข้อมูล และหาแผ่นวินโดว์  ไดร์เวอร์ติดตัวไว้ใกล้ๆมือซะบ้าง

เผื่อถ้ามันเกินเยียวยา จะได้ไม่ลำบากชีวิต

 

ถ้าปฎิบัติตามนี้ สุขอนามัยในเครื่องคอมพิวเตอร์
และความปลอดภัยของข้อมูลในเครื่องของคุณ

ก็จะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดครับ

เมื่อสายๆวานนี้
ผมเพิ่งมีโอกาสคลิ๊กกลับไปที่บ้านเก่าอย่าง www.storythai.com
เพื่อดูความเปลี่ยนแปลงซักหน่อย
หลังจาก 9korn ผู้ดูแลเว็บได้ให้เกียรติ
ชวนผมไปร่วมแชร์ไอเดียกับการเปลี่ยนแปลงเว็บ
ในฐานะฟอซซิลของเว็บ ฮ่าๆ
 
จากตอนนั้นถึงเมื่อวานนี้ก้นานพอตัวอยู่
พอคลิ๊กเข้าไปก็เออ...
เจอความเปลี่ยนแปลงไปเยอะเลย
ก็ถือว่าเป็นไปในทางที่ดี (ในแง่โปรดัคชั่น)

 

แต่ในแง่ของคนนี่สิ
ลองอ่านลิงค์นี้ดู
http://9korn.storythai.com/200802/entry-244

 

อ่านจบแล้วก็พยักหัวเห็นด้วยหงึกๆ 2 ที
จริงที่สุดเลยว่ะน้องเอ๊ย...

 

ผมอาจจะเป็นคนที่ผ่านช่วงพีค
ของการเขียนบันทึกออนไลน์แล้วมั้ง

 

พอวันนึง อายุมาถึงจุดๆนึง
เลยไม่ค่อยนึกครึ้มๆ
ที่จะเห็นดีเห็นงามกกับกับพฤติกรรมการล่าแต้ม แอดเพื่อน
แต่งหน้าเว็บให้อลังการล้านแปด
ที่ทำกันซะให้เลอะเปื้อนเกลื่อนไปหมด

 

จริงๆ value มันอยู่ที่ตัวเราเขียนอะไรลงไปต่างหาก
หน้ากาก หรืออื่นๆมันแค่..ออฟชั่นน่ะ
ผมมามีอาชีพที่ 2 คือเขียนหนังสือ เขียนคอลัมน์
ส่วนหนึ่งก็เพราะการฝึกปรือจากการเขียนบันทึกออนไลน์เนี่ยล่ะ

 

ตอนนี้ผมเอง

ก็ไม่คาดหวังเลยแม้แต่นิดเดียว
ว่าการเขียนบันทึกออนไลน์ในวันหน้า
มันจะกลับมาเป็นเหมือนวันก่อน
คือการที่ทุกคนจะมีลายเซ็นต์ของตัวเอง
ในวันที่ทุกอย่างอยู่ในวัฒนธรรมแดกด่วน

 

ขอแค่รู้ว่า..คุณควรจะโฟกัสอะไรในพื้นที่เล็กของๆคุณ
และทำให้มันมีผลอันเป็นบวกในออฟไลน์ได้...นั่นก็จะยิ่งดี

 

อย่าบอกว่าทำกันไม่ได้..ก็ผมน่ะทำมาแล้ว

 

วันนี้รู้สึกดีใจเล็กๆครับ สำหรับการที่ถูกโหวตว่า

คำตอบของผมเป็นคำตอบที่ดีที่สุดของ  รู้รอบ  ใน Yahoo! Thailand

 

อย่างน้อยก็พอใจชิ้นว่า

ในฐานะของผู้เชี่ยวชาญที่เขาเชิญไปตอบนี่

ก็พอจะเป็นที่ยอมรับของคนอื่นๆ

 

ในวันที่ชีวิตทำงาน  8.30-17.30

ไม่สามารถทำอะไรมาก ไม่สามารถทำอะไรให้มันดีไปกว่านี้ได้

(บ่อย จนเบื่อทุกครั้ง...ที่ได้ฟังเสียงบ่นแบบนี้)

 

แต่ผมไม่คิดว่า ชีวิตมันต้องไปผูกติด

กับไอ้ 8.30-17.30 อย่างเดียวนี่หว่า

 

2-3 วันมานี้

เป็นช่วงชีวิตออนไลน์ที่ผมรู้สึก "เหนื่อยใจ" ขึ้นมาอย่างมาก

นับจากเหตุการณ์คลิปจาบจ้วงที่ youtube

 

ผมไม่ใช่คนพวกแรกๆ หรอกครับที่ได้ทราบถึงเรื่องนี้

แต่พอดีผมได้ทราบจากรายการเล่าข่าว

แล้วเข้าไปหาข้อมูลเรื่องนี้

 

มันเป็นเรื่องที่น่าตลก ปน สมเพชครับ

ที่บางคนมากล่าวอ้างว่า การปิด youtube เพราะต้องการปิดหูปิดตา

โดยที่ไม่รู้เรื่องก่อนเลยว่า เขาสกัดเพราะว่าอะไร

 

 

ผมมีความตั้งใจตั้งแต่ต้นปีอยู่อย่างนึงว่า

ปีนี้...ผมอยากโกอินเตอร์ ผมอยากเจอโลกกว้าง
อยากทำอะไรที่ชีวิตอยากจะทำ แต่ไม่เคยได้ลงมือทำ

 

แล้วจู่ๆผมก็มีโอกาสโกอินเตอร์แบบไม่ตั้งใจจนได้
เมื่อเช้าผมได้ทักกับเพื่อนร่างอวบ
คนเดียวที่สืบเนื่องจากตอนที่แล้ว
โดยถามไถ่ในเรื่องการสมัครเรียนร้องเพลง
แล้วกฌคุยเรื่องอื่นกันไปพักใหญ่

 

จนในที่สุดก็วกกันเข้ามาได้ว่า
ทาง search engine ใหญ่ของโลกเจ้านึง
เค้าอยากหา end user คุยกับบริการของเค้า

กับพฤติกรรมของคนไทย

 

โอ้โฮ...หัวใจพองโตกันไปสิครับทีนี้

 

ผมถามกลับไปว่าเจอกันกี่โมง

คำตอบคือบ่าย 4
เอาล่ะสิ โอกาสดีๆ แบบนี้มันหายากนะ
แต่ผมก็ลำบากใจที่จะลางานไปกันแบบฉุกเฉิน
มันฉุกละหุกเหลือเกินจริงๆ

 

ก่อนที่ผมจะตอบลงไปนั้น
เพื่อนมันหันมาถามใน msn ถามว่า
ภาษาอังกฤษผมได้แค่ไหน...
ผมก็ไม่อยากตอบไปให้ครูบาอาจารย์เสียใจ
ว่าภาษาผมอ่อนแอทีเดียว
อยู่แค่ในระดับ ฟังออกแปลได้ (ถูกบ้างผิดบ้าง)
เลยอ้างไปสั้น...แกก็เป็นล่ามให้ชั้นสิ
ผมหักคอกันดื้อๆ

 

ในบรรดาคณะที่มาประชุมกันในฐานะ end user นั้น
มีทั้งเจ้าของเวบมือ 2 ที่ใหญ่ที่สุดในไทย
มีเจ้าของบล๊อค it ชื่อดัง
มีเจ้าของเวบเวบนักเรียนไทยในออซซี่
คงจะมีผมคนเดียวล่ะมั้ง...ที่รั้งท้ายบ๊วยสุด

 

เอาเถอะๆ..โอกาสมันมาแล้วก็คว้าไว้ซะหน่อย

 

คงต้องเฉลยซักที ว่าคนที่ผมคุยด้วยวันนี้
คือคนจาก google
โกอินเตอร์พอมั้ย...ครับ
เป็นฝรั่ง 1 คนไทยอีก 1
คนไทยที่ทำงานกับ google มีคนเดียวครับ 
หลังจากที่ได้ยินชื่อมานาน ก็ได้เจอตัวเป็นๆซักที

 

ประเด้นหลักใหญ่ใจความ ที่เราคุยกันก็คือ google
อยากรู้จักพฤติกรรมคนไทยในการใช้บริการอินเตอร์แบบต่างๆมากขึ้น
เพื่อที่จะนำไปปรับปรุงบริการให้ถูกใจมากขึ้น

 

และการโกอินเตอร์แบบไม่ทันตั้งตัวนี่ล่ะครับ
ทำให้ผมรู้สึกว่า
การที่คุยกับฝรั่งที่มาคุยประเด็นเดียวกับที่เราสนใจอยู่เนี่ย
มันเป็นเรื่องสนุกมากครับ
ถึงความรู้ผมจะได้แค่ฟังออก แปลได้บ้าง
และพูดได้แค่ประโยคสั้นๆก็เถอะ
อะไรที่ยาวๆ ก็ต้องพึ่งเพื่อนร่างอวบเป็นล่ามกันไป

 

และจากจุดนี้เอง ทำให้ผมมีกำลังใจที่จะรื้อฟื้น
ความเคยชินเรื่องภาษาขึ้นมานิดนึง
เหตุผลในการรื้อฟื้น ในการโกอินเตอร์มันมีที่มาครับ
ไว้จะค่อยๆเล่าในลำดับถัดไป

 

ส่วนที่เราคุยอะไรกันไปนั้น
ไม่ขอเปิดเผย ณ ที่นี้ละกันครับ
ขอให้เป็นเรื่องของมารยาทในการคุยก็แล้วกัน
แต่พอบอกได้ว่า มันจะมีอิทธิพลลกับการทำเวบของหลายๆคนแน่

 

ก่อนที่ผมจะแยกย้ายกับชาวคณะ
มีคำพูดๆนึง น่าสนใจมากครับ

 

ถ้าไมโครซอฟท์ เทคโอเวอร์อะไรไปซักอย่าง
คนจะรู้สึกว่า มันคือ monopoly

 

แต่ถ้า google ทำสิ่งเดียวกัน
คนจะรู้สึกว่า มันคือ innovation

 

* เมื่อวานเวบผมคนเข้ากันมาเป็นประวัติการณ์ครับ
 สงสัยเพราะอิทธิฤทธิ์ของเจ้าแม่ hello kitty

 

** นิตยสาร on mobile & camera เล่มล่าสุดออกแล้วครับ
เล่มนี้ผมเขียนเยอะหน่อย แวะไปที่แผงหนังสือเปิดดูกันได้ครับ