เมื่อ 2-3 ปีก่อน...ผมเคยปรารภกับคนที่ผมสนิทมากๆคนนึงว่า
"วันนึงจะเป็นเวบมาสเตอร์ให้ได้"

 

แล้วในวันนึงผมก็ได้เป็นในจุดที่ผมอยากจะเป็นจริงๆ
ถึงมันจะไม่ได้ใหญ่มากมายอะไร

ถึงผมจะเดินช้าไปหน่อย
แต่มันก็เป็นหนึ่งในขั้นบันไดที่เดินขึ้นไป

 

ระหว่างทางเดินขึ้นไปอาจจะเจอสายลมแรง
แต่การเดินไปถึงที่จุดนั้น
มันเท่ากับการเอาชนะสิ่งมุ่งหวังและตั้งใจ

 

แต่จากจุดนั้นต่อไปล่ะ
จะทำยังไงกันต่อ...เราจะร้องขออะไรกับตัวเราอีก

 

ตอนที่เราแหงนมองขึ้นไป
เราไม่เคยรู้เลยว่าข้างบนนั้นจะเจออะไรรอเราอยู่

 

ตอนนี้เราได้ยืนอยู่ที่จุดนั้น
เราก็ไม่มีทางรู้เลยว่า
หนทางข้างหน้าในการยืนตรงจุดนั้นมันจะเป็นอย่างไร

 

ผมได้ยินน้องผู้ช่วยผมบอกว่า
วันนึงมันก็อยากเป็นเวบมาสเตอร์

 

พอนานวันเข้า
มันก็พอเห็นชีวิตจริง การทำงานจริง ความหนักหนาแบบของจริง
ผมเลยถามกลับไปว่า
ถ้าวันนึงชั้นยกตำแหน่งให้ไป จะเอามั้ยล่ะ
เสียงปฎิเสธอย่างร้อนรนกลับมาโดยพลัน
ขอทำกราฟฟิคแบบนี้สบายใจกว่า

 

แต่ทว่าวันนึง

มันก็ต้องเดินขึ้นไปแบบเดียวกับที่ผมยืนน่ะอยู่ดี
แล้วจะรั้งตัวเองไว้ทำไม
ผมถามกลับไปอย่างขึงขัง

 

ซื่อสัตย์ต่อความฝัน  และยอมรับผลลัพท์ของมัน
ในวันที่เราไปถึงเถอะครับ