บนเส้นทางเดินที่มีเข็มนาฬิกาบอกแทนหลักกิโลที่ผ่านไป
เราต่างก็มองไปยังทางเดินข้างหน้า
เมื่อมองหาความก้าวหน้า ก็จะซึ่งตามมาด้วยสัมพันธ์กับคนใหม่

 

หากแต่มิได้มองมาตามทางรอยข้างหลังซักเท่าใด
ว่าที่ผ่านมานั้นเราพบใคร พบเจอกับอะไรมาบ้าง
เว้นแต่มีใคร่ที่จะเพียรบันทึก เพื่อระลึกถึง

 

บางทีแค่บ้างอยู่ซอยข้างๆ กัน หรือเพียงถัดไปไม่กี่หลักกิโล
ระยะห่างที่ถ่างออกไปตามวิถีทางของอายุ
ก็ทำให้ความสัมพันธ์ กับความคุ้นเคยกัน
มันกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เคยคุ้น กับสุญญากาศในความสัมพันธ์

 

เว้นแต่เสียว่า เส้นความสัมพันธ์จะหวนกลับมาเพราะ
ต้องมามีวงจรชีวิตร่วมกัน

 

ในชีวิต..มีหลายครั้งที่มีความพยายาม
ในการรื้อฟื้นความสัมพันธ์วัยเยาว์ในช่วงที่ผ่านมา
ทั้งการเลี้ยงรุ่น ทั้รวมกลุ่มย่อย หรือกลุ่มใหญ่ในระดับชั้นปี
เป็นการรวมตัวในงานสังสรรค์ งานแต่งงาน หรือแม้กระทั่งงานศพ

 

คำถามที่พรั่งพรู ดูจะเหมือนถอดออกจากแม่พิมพ์เดียวกัน
ใครเป็นอย่างไร จำกันได้แค่ไหน ทำอะไรกันอยู่
ใครคนนึง
ที่เราเคยปลื้มอก ปลื้มใจในช่วงเวลานึง
ประหนึ่งว่าเราเกิดมาเพื่อคู่กัน
ถึงเวลานี้ เขา หรือ เธอ
อาจจะเป็น สามี  หรือว่า ภรรยาของครอบครัวใดซักครอบครัวหนึ่งก็เป็นได้

 

เราต่างถามกัน เพราะอยากได้ใคร่รู้ในความเปลี่ยนแปลง
อาจจะเป็นเพียงอารมณ์ถวิลย์หาอดีตเพียงครู่
ก่อนที่ทุกอย่างจะผ่านไปในวันพรุ่ง