ผมมีนิสัยติดตัวอยู่ข้อนึง
ซึ่งสุ่มเสี่ยงกับคำครหาว่า..ไร้ซึ่งสปิริต

 

จริงๆผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่า
ความรู้สึกของคำว่า "สปิริต" นี้
มีบรรทัดฐาน หรือว่าเอาอะไรมาเป็นตัวชี้วัด

 

ถ้าการที่ต้องไปอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องอยู่ในคนหมู่มาก
แต่ปราศจากซึ่งความสุข...สู้เดินลุกออกไปดีกว่า

และสิ่งที่ผมเลือกที่จะทำคือ

จะเดินปลีกตัวออกไปจากที่ตรงนั้น...อย่างรวดเร็ว

ไร้ร่องรอย หรือมีพิรุธน้อยที่สุด

 

 

และพาลจะสร้างความวุ่นวายในความรู้สึกคนอื่น

 

และมันคงจะดีกว่าจะให้ใครมาเสียความตั้งใจ
เวลาที่เขาเข้ามาถามไถ่ด้วยความสงสัย หรือว่าห่วงใย
เพราะผมมักให้คำตอบไปเสมอๆ ว่าไม่มีอะไร
ทั้งที่มีสิ่งติดค้างในใจอยู่เสมอๆ

 

เหตุผลที่เป็นแบบนี้

เพราะหลายครั้ง...ผมก็

 

อึดอัดกับการความเจ้ากี้เจ้าการ วางแผนมันเองเสียทุกอย่างของเพื่อนร่วมสังคม
เพราะผมไม่ใช่ตัวเบี้ย ที่จะชี้เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา...

 

อึดอัดกับตัวเอง ที่ไม่สามารถจัดการความรู้สึกที่เกิดจากสภาวะความจริงตรงหน้า
ในบางครั้ง ที่ผมอาจจะดูนิ่งเฉย   เพียงเพราะนั่นผมกำลังพยายามต่อสู้กับตัวเองอยู่

 

ผมยังคงนึกขอบคุณทุกครั้ง
ที่มีบางคนแอบมองด้วยความเข้าใจ
ในเวลาความสามารถในการปฎิสัมพันธ์กับคนอื่นของผมมันเหลือเท่ารูเข็ม

 

มันจะผิดปรกติไปมั้ย
ถ้าเวลาที่ตัวเองตกอยู่ในสภาวะเช่นนี้
ผมจะสูดหายใจลึกๆ แล้วคิดแค่ว่า
อยากให้มีใครซักคนมาเข้าใจความรู้สึกลึกๆ ว่าคิดอะไรยังไง

โดยที่ไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมามา แต่มองมาด้วสายตาแล้วรู้ว่าเข้าใจ