เฮ้ยพี่..ผมว่าหน้าพี่มันดูกร้านขึ้นนะ
ตอนเราเพิ่งรู้จักกันนี่ หน้าพี่นี่ใสปิ๊งเลย

 

ผมขยักแว่นหงึกๆ ก่อนจะถามกลับ
ตั้งแต่เล่น pantip มา
แกกับชั้นรู้จักกันมากี่ปีแล้ว

 

เงียบ....ครับ

 

เพราะทั้งผม และไอ้คนทักน่ะ
รู้จักกันมาตั้งแต่คนนึง 20 ต้นๆ อีกคน 10 ปลายๆ
จนคนนึงขึ้นเลข 3 นำหน้า และอีกคนกำลังตามอย่างกระชั้น
มันจะไม่ให้เกิดความเปลี่ยนแปลงยังไงบ้างล่ะครับนั่น

 

แต่ยังแอบดีใจหน้าเรายังไม่เหี่ยว
หัวไม่ล้านเหม็นเขียว เหมือนเพื่อนร่วมรุ่น...ฮา

 

เมื่อช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา
ผมมีนัดกับสมาชิก pantip คนนึง
ที่ผมรู้จักกับเจ้าตัวมานานพอสมควร

เหตุที่ได้นัดกันมันสืบเนื่องมากจากว่า

ชื่อ msn ของผมที่ไปทำให้เจ้าตัว...ขนลุก
พอดีผมดันไปได้รับอิทธิพลมาจากเพลงนี้

 

 

ครับ
นับตั้งแต่เจ้าตัวลัดฟาไปคว้าปริญญามาอีกใบ
จนกลับมาเมืองไทยก็ยังไม่ได้เจอ
นับเวลาก็นานหลายปี

ทั้งที่บ้านของเจ้าตัว กับที่ทำงานผม
ห่างกันแค่ 4-5 สถานีรถไฟฟ้า

 

และนี่เป็นการทักแบบเป็นเรื่องเป็นราวครั้งแรกเลยมั้ง

ตั้งแต่กลับมา
แต่คำทักที่ถูกส่งผ่านหน้าจอเป็นประโยคต่อมา

ผมไม่อยากได้ยินเล้ย

 

 

ชีวิตโสดผมไม่ได้หวงแหนอะไรนักหรอก
ก็อยากสวมแหวนให้ลูกสาวชาวบ้าน
แล้วคุกเข่าแต่งงานกับเขาอยู่เหมือนกันแหล่ะ...แหม๊

 

จากนั้นก็มีบทสนทนาต่อเนื่องกันมาอีกเล็กน้อย
แต่นั่นก็ทำให้ผมพลอยสงสัยว่า
ทำไมผู้หญิงชอบจังว่าตัวเองแก่
ทั้งที่แค่ 20 กลางๆ 20 สุดโค้งแม้กระทั่งอยู่ที่เลข 3

 

จนบทสนทนาเลยไปถึงสถานการณ์ชีวิตในปัจจุบัน
ของเจ้าตัวไปนิดๆหน่อยๆ

ผมแอบพลางคิดในใจ

ทำไมผู้หญิงดีๆ...มักต้องเจอเรื่องแบบนี้กันด้วย

ผมเลยบอกว่า
โอเค เดี๋ยวแวะไปกินข้าวที่ร้านละกัน...เผื่อจะได้เจอตัวแล้วคุยกัน

 

ผมเองก็ไม่ได้คาดหวังหรอกครับ
ว่าเจอเจ้าตัวแล้วจะหน้าใสๆ ใจสั่นพั่บๆ
เหมือนวันที่เห็นรูป แล้วเจอตัววันแรก
(แต่ดูรูปเจ้าตัวจาก dispaly ใน msn ก็ยังโอเคอยู่)

 

แต่อยากรู้มากกว่า...ว่า
หลังจากไม่เจอกันนานๆ แล้วมีความเปลี่ยนแปลงประการใดกับเจ้าตัวบ้าง

 

นัดกันไป 2 รอบ...สรุปไม่ได้เจอทั้ง 2 รอบ
รอบแรกเพราะเจ้าตัวลืม
(จะรู้สึกว่าแก่ก็ตอนนี้ล่ะ)

 

นัดแก้ตัว...ก็ว่าออกไปหากาแฟนร้อนลวกคอกัน

ตามคำชวนของเจ้าตัว
ก็ดันเกิดเหตุบางอย่าง..

 

มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ครับ
เวลาคนเรามันเจอเรื่องแย่ๆ ในเวลาขาลง
มันมักมาเป็นชุดแฮปปี้มึนเสมอๆ

 

แม้เราจะคลาดนัดกัน
แต่ผมฟาดก๋วยเตี๋ยวผัดปูที่ร้านของเจ้าตัว

ไปนัดนึงก็จานนึง ทานจนจุกเป็นที่เรียบร้อย

 

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง
เวลาที่ใครเห็นซักคนจิตตก และเจอะสภาวะขาลงทางอารมณ์

 

เจอคราวหน้า...

เส้นเล็ก เส้นใหญ่ไม่เอาแล้วนะ
ขอแค่เส้นใจละกัน
(มุขกระบือบรรลือโลกจริงๆ -_-")

 

ถึงไม่ได้เจอบางคนอย่างตั้งใจ..ไม่เป็นไร
(อาทิตย์นี้โดนเลื่อนไปหลายคน หลายนัดละ)
แต่มันก็ไปสะกิดต่อมความรู้สึก
โหยหาอดีตขึ้นมานิดหน่อย
เลยไปนั่งไล่ดูรูปเก่าในฮาร์ดดิสก์
กับรูปของหลายๆ คนที่ผมเคยรู้จักกันมาในหลายช่วง

 

ให้ตายเหอะ...
มันช่างสนุก จนลืมงานเขียนที่เพียรปั่นบนหน้าจอซะสนิทเลย
มันเกิดคำถามว่า ตอนนี้เป็นอย่างไร ทำอะไรกันอยู่
หรือถ้ายังได้เจอ ก็อดนึกเปรียบเทียบปัจจุบันไม่ได้

 

อดีตนั้น...มันก็เหมือนผ้าอนามัย
ซึมซับไว้...แต่ไม่ไหลย้อนกลับ