เมื่อวันเสาร์ ได้เพ่นพ่านที่งานรับปริญาของน้องสาวตัวเอง
ผมชอบบรรยากาศงานรับปริญญาของเด็กจบใหม่นะ
จนทำให้รู้สึกนึกถึงคนที่เรียนจบ
แต่ไม่ขอเข้าร่วมงานรับใบอยู่อย่างนึงว่า

 

คุณกำลังทิ้งโอกาสที่จะมีประสบการณ์
ร่วมกับเพื่อนแบบครั้งหนึ่งในชีวิตหายไปหนึ่งเรื่องเลยนะ

แล้วประสบการณ์ที่หายไปมันไม่ใช่คุณคนเดียว
แต่กำลังทำให้ความรู้สึกปิติของคนรอบข้างหล่นหายไปเหมือนกัน

 

ถึงภาพความรู้สึกในงานนั้นนั้นมันจะดูแบบฝันๆ
แล้ววันรุ่งขึ้นต้องตื่นมาเจอความจริงก็เถอะ
แต่มันยังดีที่ได้จำและบันทึกไว้

 

ระหว่างเพ่นพ่าน
ก็แอบนึกถึงละครเรื่องจุดนัดฝันไป ที่ฉายช่อง 7 เมื่อนานมาก
ซึ่งเป็นละครที่พูดถึงชีวิตหลังเรียนจบของเพื่อนกลุ่มนึง
ที่มานั่งแฮงค์เอาท์กันที่ร้านประจะจำสมัยเรียน
แล้วมาพูดคุยกันว่าแต่ละคน
ไปพบพานประสบการณ์ในชีวิตจริงอะไรกันมาบ้าง
ซึ่งมีทั้งดี เสมอตัว และแย่
(ชีวิตผมมีครบเลยทั้งสามอย่าง..แต่ยังไม่สุดอย่างที่ใจคิด)

 

การเรียนจบมันคือจุดสิ้นสุดของเรื่องนึง
และเริ่มต้นใหม่กับอีกเรื่องนึง


หลังจากไปเดินเพ่นพ่านที่งาน ก็ทำให้นึกถึงแพลนศึกษาเพิ่ม
คือผมค่อนข้างจะปฎิเสธการเรียนในระบบ
ด้วยเหตุผลการเรียนแบบแห่ๆ ตามกันไป
แต่ถ้าใครจะไปเรียน
เพราะมีแผนที่จะนำความรู้ไปใช้นี่...ก็โอเคอยู่


เมื่อวานเลยนั่งคิด และค้นอยู่พักใหญ่ๆ ในการโซลูชั่นการเรียนให้ตัวเอง
ว่าจะหาอะไรใส่หัวเพิ่มดี
ทุกวันนี้เรียน voice traning  มันก็ได้ในเชิงศิลปะ
แต่ก็อยากจะสร้างสมดุลมันด้วยความรู้ในภาคการจัดการ
และอยากเรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเองยังขาดไปอีกหลายอย่าง


จริงๆ นี่ก็เพิ่งจบคอร์ส e-commerce มา
ก็เริ่มกลับมาลุยกับมันใหม่อีกรอบนึง
ช่วงนี้ก็แอบยึดโดเมน กับปั่น seo ไปพลางๆ
ระหว่างรอว่าที่หุ้นส่วนหันความสนใจมาร่วมหัวจมท้ายซักที
(รอให้ทุกอย่างมันเข้าที่ก่อนละกัน ^^")


แต่ดูๆโซลุชั่นไปก็ชักคิดหนัก
ปีหน้ามีเรื่องต้องลงทุน และใช้เงินอยู่อักโข


แอบอิจฉาคนที่มีเงินถุงเงินถัง
แล้วเอาแต่นั่งเรียนตะหงิดๆแฮะ
ก็แค่แอบอิจฉานะครับ... -_-"